W marcu jak w garncu - więc trzeba łapać słońce, gdy tylko wyjrzy zza chmur. Przy niedzieli wskazany jest elegancki ubiór, zatem biała koszula z czarną spódnicą :). Nie zdjęłam płaszcza, bo okrutnie wiało - czekam i czekam na wiosnę, a zawiewa śniegiem i zimnem. Brrr. A ubierałam się pod kolczyki, które kupiłam 2 dni temu i koniecznie chciałam je do czegoś założyć :).

 Tym razem zdjęcia robiła  Myria, która przyjechała w odwiedziny do Warszawy :).

Długo nic nie pisałam - sesja, ferie, wyjazdy, a głównie rozmijanie się z Karolcią i Myrią, które robią zdjęcia :). Wróciłyśmy do Warszawy i można wznowić blogowanie :). 

Wyszłyśmy dziś pod charakterystyczne kino Muranów. Karolcia stwierdziła, że mój czarny ubiór doskonale pasuje do plakatu Ludzi Boga, na którym zresztą jeszcze nie byłam, ale wybiorę się z pewnością :). Trapiści są czarno-biali (jak dominikanie :)), a ja cała czarna. Nabożną konwencję przełamuje nienabożna (jak to mawia moja współlokatorka Martuszka) długość swetra odsłaniająca nogi. O zgrozo!

To jest śmieszne - wygląda, jakbym chowała się za plecami tego zakonnika przed tymi, którzy siedzą na wprost: 

Sweter-sukienka długo leżał w szafie, zanim zaczęłam go nosić. Musiało upłynąć trochę czasu, bym dobrze poczuła się w tego rodzaju rzeczach. Kupiłam go parę lat temu za jakieś nędzne 3 złote w lumpeksie w Bydgoszczy, którego już dawno tam nie ma. Wtedy nie wiedziałam, czy go kiedykolwiek założę, ale stwierdziłam, że skoro to tylko 3zł to nic nie stracę, jeśli go wezmę. I dobrze :). Dzięki temu mam jakąś różnorodność w szafie pełnej rozkloszowanych sukienek i spódnic :). 

Kwiecista torba pochodzi z kolei ze Stanów. Kupiłam ją w jakiejś małej mieścinie w niezwykłym sklepie - był to całoroczny sklep bożonarodzeniowy. Weszłam tam w środku sierpnia z upalnego dnia i owionął mnie grudniowy aromat pieczonych jabłek i kandyzowanych pomarańczy. Poczułam się jak urwana z choinki - co dobrze wpasowało się w temat :). Czując się bardzo dziwnie, rozejrzałam się po tym sklepie i wyszukałam coś dla siebie. Torby na szczęście nie były w choinki :).  

Wydawało się, że dziś nie da rady zrobić żadnej sesji i blog będzie kolejny dzień leżał odłogiem, a tu niespodzianka - spotkanie z Natchniuzą i jej natychmiastowa reakcja "masz już w tym zdjęcia?". Nat jest wspaniałą fotografką i uwielbiam jej zdjęcia, aparat w jej dłoniach czyni cuda. Nat wracała akurat z warzywniaka z pietruszką i wcisnęła mi ją do rąk jako rekwizyt :). Oto owoc tej szybkiej sesji:

Te odlotowe kabaretowe rajstopy podpatrzyłam kiedyś u Vintage Girl - udało mi się zdobyć takie same, choć gdy je kupowałam, było już długo po tym, jak zobaczyłam je u niej na blogu. Parasolkę też wtedy dostałam, ale zgubiłam ją gdzieś w czerwcu... Najprawdopodobniej przepadła w którejś z szatni, w jakich ją zostawiałam, albo w sali, gdzie rzuciłam ją pod ławkę i zapomniałam wziąć...

Skoro tak, to musiałyśmy zrobić sesję pod kościołem. Mam nadzieję, że moi pobożni koledzy nie odsądzą mnie od czci i wiary. Na Fretę troszkę od nas za daleko, by wyskoczyć na szybką sesję, poszłyśmy więc pod św. Andrzeja i poszukałyśmy odpowiednich świętych, z którymi mogłabym się sfotografować: Czesława (bo dominikański) i Kunegundę (bo w habicie).

Oaza ;)

Bł. Czesław:

Gdy robiłyśmy zdjęcia z Kunegundą, przejeżdżająca brygada straży pożarnej obejrzała się na mnie jak na jakieś dziwne zjawisko. Karolcia mówi, że wyglądało to prześmiesznie, chciała ich złapać na zdjęciu, ale za szybko odjechali :).

Św. Kunegunda:

Na koniec coś na temat do posłuchania ;). Kto widział "Dźwięki muzyki" z Julie Andrews?