Sesja na mrozie :). Ten czerwony płaszcz - spełnienie moich marzeń o płaszczu - pojawił się już kiedyś tutaj, ale było to bardzo, bardzo dawno temu, gdy dopiero zaczynałyśmy i nie miałyśmy z Karolcią jasnej koncepcji bloga ani dużego rozeznania w szafiarskiej blogosferze :). Chcących dowiedzieć się czegoś więcej o płaszczu zapraszam do drugiego w historii posta na tym blogu :). 

Sukienka domaga się krótkiej opowieści o swoim pochodzeniu. To kolejna rzecz od K., cukierkowy wzorek przypomina ten na kiecce, którą prezentowałam we wrześniu :). Od K. była też spódnica od górala :). Uwierzcie, że to nie koniec ciuszków, które dostałam swego czasu od K., robiącej przegląd swojej szafy :). Oj, opłaca się być szafiarką! 

Komentarz należy się również kolczykom :). Te totalnie odpustowe kolczyki z setką tysiąckolorowych, błyszczących szkiełek wypatrzyłam na wystawie małego butiku w Padwie, gdzie byłam pod koniec października. Chadzałam tamtą ulicą codziennie z mojego schroniska do teatru przez tydzień, za każdym razem zatrzymując się przy witrynie i myśląc, że te kolczyki są tak odpustowe, że muszę je mieć. Ostatniego dnia, gdy już wiedziałam, że wyrobię się finansowo z całym pobytem we Włoszech, zajrzałam do środka i kupiłam je :). Są tak wielobarwno-migocząco-wielkie, że trudno je do czegokolwiek założyć, ale niech żyje próżność :)!

A czerwony nos? Wiadomo - od mrozu :). 

Jeden z moich miłych kolegów określił dzisiejszą sukienkę jako "frywolną", stąd tytuł posta :). Skąd takie skojarzenie? Czy dlatego, że odsłania kawałek nogi więcej, niż zwykle? Dlatego, że ma wiele lekkich falbanek? Dlatego, że jest zwiewna i dziewczęca? Kto wie, co siedzi w jego głowie...

Oprócz sukienki bohaterem noty jest przemiłe psisko o imieniu Clifford. Clifford przyjaźni się z Karolcią i dostał imię po Cliffordzie Geertzu, wybitnym amerykańskim antropologu :). Clifford sprawuje się doskonale i bardzo miło się z nim mieszka :). Idealny współlokator. 

A tu bez swetra - widać całą górę, z bufkami :).

Brakuje jeszcze opisu najważniejszego elementu wczorajszej sesji, który mógł umknąć na zdjęciach - kolczyków. Znalazłam je kiedyś w małym, różowym butiku przy Tamce, koło którego często przechodziłam, gdy mieszkałam jeszcze na Radnej i schodziłam w dół z akademii. Sklepik trochę przerażał mnie swoim baaaardzo różowym wystrojem, ale któregoś razu postanowiłam go sprawdzić i zajrzeć, co tam mają. I pewnego dnia natknęłam się na te cudne kolczyki.

Drewniane, ręcznie malowane kolczyki-koty są duże i wyraziste, i tworzą wspaniałą puentę każdego stroju. Prawda jest taka, że czasami całe ubranie kompletuję pod te kolczyki, by wszystko, co mam na sobie, pasowało do nich :). Przyznajcie, że dla nich warto się postarać.