Kolejny owoc sesji na dworcu Bydgoszcz Leśna, tym razem we wnętrzu :). Torebka wystąpiła w poprzednim poście, ale od wigilii, kiedy znalazłam ją pod choinką, czerwona szpileczka towarzyszy mi na co dzień. Główną bohaterką jest jednak spódnica w kwiaty, zimowo-jesienna spódnica w kwiaty, co warto podkreślić :). Jestem zwolenniczką przełamywania tych chłodniejszych pór roku wzorami, które kojarzą się z wiosną i latem. Spódnica jest bardziej mamy niż moja, ale mam teraz okazję podbierać niekiedy mamine rzeczy, na co mama przymyka oko. Nie pracujemy w tym samym miejscu, więc jakoś to się nie gryzie :). Spódnica została kupiona w sklepie Rabarbar na ulicy Gdańskiej w Bydgoszczy, który jest naszym pocieszeniem po stracie Białych Maków i Quiosque'u. Zestaw ten dostał w ostatnią niedzielę bardzo sympatyczny komentarz, gdy weszłam spóźniona na zajęcia szkoleniowe. Chciałam się wślizgnąć do sali niepostrzeżenie, ale prowadzący zaraz spontanicznie stwierdził na forum: "wczoraj w różu, dzisiaj w kwiatach, bardzo przyjemnie", na co grupa zareagowała bardzo życzliwym śmiechem, a ja odparłam, że trzeba się czymś wyróżniać :). 

Bohaterem jest też oczywiście odremontowany dworzec Bydgoszcz Leśna, o którym co nie co opowiedziałam poprzednim razem. W tle za przejrzystymi szybami osiedle Leśne, na którym mieściło się nasze przedszkole. Do tej pory jadąc ulicą Sułkowskiego nawykowo czekam na moment, kiedy skręcimy pomiędzy bloki pod nasze dawne przedszkole. To jest przewaga Bydgoszczy nad każdym innym miastem, w którym byłam i mieszkałam, że z miejscami wiążą się aż tak odległe wspomnienia - nie ze studiów czy pierwszych lat pracy, ale z okresem dzieciństwa. Choć akurat to konkretne tło i te konkretne bloki kojarzą mi się z Muranowem w Warszawie, już wtórnie :). 

Ciągle jeszcze uczę się i nieco ekscytuję obsługą Instagrama, na którego serdecznie zapraszam :). Staram się wrzucać tam różne drobiazgi, które mnie zainspirują lub wpadną w oko, trochę po linii moich zainteresowań - historia mody czy stroje, które szczególnie przypadają  mi do gustu, albo trafia tam to co już "nie zmieści się" w poście :). 

Tak jak poprzednim razem, autorem wszystkich fotografii jest Jarek Drulik, któremu ogromnie dziękuję za sesję na dworcu :). Wybór miejsca to był jego pomysł - ja tylko wybrałam ciuchy do obfotografowania :). 

fot. Jarosław Drulik

-----

spódnica - Rabarbar

golf - H&M

pasek - H&M

botki - Lasocki

kolczyki - uliczne stoisko w Lizbonie

Udało nam się znów spotkać z Adrianem, tym razem w Warszawie na Nowym Mieście. Dogadując termin tydzień wcześniej liczyliśmy już na wiosenną aurę, pogodne niebo, słońce, a może nawet przebłyski pąków na gałęziach, tak piękna była wtedy niedziela. Akurat droga przywiodła mnie tamtego dnia na Nowe Miasto do białego kościoła sakramentek, ryneczek wyglądał promiennie, stąd zaproponował spotkanie właśnie tutaj. W kolejną niedzielę, gdyśmy się spotkali, było już całkiem odmiennie - 2 dni wcześniej znów napadało śniegu, ochłodziło się, a pokrywa chmur twardo trzymała się na niebie. Postanowiliśmy jednak spróbować, przedwiosenny akcent stanowią kwiaty na sukience i kołnierzu, i tym na razie trzeba się zadowolić, bo zima nieustannie nawraca! 

Nowe Miasto jest bardzo malownicze. I na szczęście na tyle ciekawe, że można tam nieraz wracać, może więc gdy już wyczekana wiosna przyjdzie, przyjdzie moment na kolejną sesję... A na zdjęciu poniżej wyglądam jakbym prowadziła próbę scholi. Skąd my znamy te rozłożone ręce :).

Ciuszki nie są może wystrzałowe, ale miłe i ciepłe, szczególnie lubię ten długi sweter, który trafił do mnie na listopadowym swapie i na tytle jest uniwersalny, że noszę go niemal do wszystkiego. 

Dziękuję za zdjęcia Adrianowi! 

------
sukienka - H&M
sweter - swap
botki - sh
kwiat - H&M
opaska - H&M

W poszukiwaniu malowniczego otoczenia dla kolejnej kwietnej spódnicy, którą wyjęłam z szafy, trafiłyśmy z M. ostatnio do ogrodu botanicznego. Podobno gdzieś tam wśród pospolitych grabów, kasztanowców, klonów, jarząbów czy wiązów rośnie drzewo ciasteczkowe, którego liście faktycznie pachną tak, jak głosi nazwa. Podobno - bo nie udało nam się go znaleźć, ale M. poświadcza, że raz je tam widziała i że da się je odszukać kierując się węchem.

Spódnica ma ciekawą historię i niekiedy zastanawiam się, przez ile rąk już przeszła. Kupiłam ją parę lat temu w vintage-shopie, gdy byłam w Nowym Jorku, i metka informowała, że pochodzi oryginalnie z lat 50-tych. Oczy mi się wtedy rozbłysły, a były to zupełne początki mojej fascynacji modą tego czasu, więc gdy tylko trafiałam na coś, co przywodziło skojarzenie z fasonami z tamtego okresu, brałam w ciemno.  Wtedy jeszcze mało było tego typu rzeczy w sklepach w Polsce.

A dla miłośników muzyki dawnej, takich jak ja, donoszę, że środowy koncert L'Arpeggiaty był PRZEPIĘKNY. Jeszcze długo nie będę mogła się z niego otrząsnąć. Poniżej zamieszczam jeszcze jedno nagranie. Nuria Rial co prawda we środę nie śpiewała, ale ten utwór się pojawił i za serce szarpnął :). 

Kolejny bydgoski post, póki obie tu jesteśmy! Tego miejsca jeszcze nie było, chociaż pojawiły się mu pobliskie - szkoła muzyczna czy technikum kolejowe. Bydgoska dzielnica muzyczna, czyli wszystko w jednym fyrtlu: szkoła, akademia i filharmonia. Filharmonia tuż przed inauguracją pięknego festiwalu Musica Antiquae Europae Orientalis, na otwarcie którego wystąpi przecudowny zespół L'Arpeggiata, i na pewno wykonają tę przepiękną pieść, którą tu poniżej zamieszczam!!! Umieram na myśl o tym koncercie.

Kolejny bydgoski post i kolejna kwiatowa sukienka. Dostałam ją od K., która oddała mi ją mówiąc, że będzie mi pasowała. Zdaje się, że jest z jakiegoś lumpku w Krakowie. A może z Berlina? Kolczyki też od niej - własnoręczne :). Nie były robione z myślą o tej kiecce, ale pasują idealnie :).

Ten poważny, kamienny pan spoglądający na mnie z pogardą z cokołu to Ignacy Jan Paderewski, który patronuje bydgoskiej Filharmonii :). 

---------

sukienka - od K.

sweter - Quiosque

baleriny - Deichmann

koczyki - od Karo

Wsiadłyśmy z Jo przed zajęciami w tramwaj, mając początkowo zamiar urządzić sesję w środku. Na przystanek podjechała jednak nowa 35-tka Pesy, rozmijająca się całkowicie z koncepcją, którą Jo trzymała w głowie. Postanowiłyśmy więc podjechać kawałek i przesiąść się gdzie indziej. A skończyło się na tym, że wysiadłyśmy na Moście Gdańskim, gdzie tramwaj nas wywiózł, zafascynowane perspektywą obfotografowania tego miejsca. Zresztą byłam pierwszy raz na tym moście. Drogi moich dojazdów z jednych do innych miejsc nigdy tędy nie przebiegały, zdarzało się jedynie czasem, że w środku nocy przejeżdżałam górą siedząc w czyimś samochodzie i poglądając przez szyby na Wisłę i Warszawę. Ale nigdy nie byłam na dole i nigdy nie zatrzymałam się na nim. 

Gołębie usiadły tak, jakby koniecznie chciały znaleźć się na zdjęciach :).

Sukienkę dostałam od mamy :). Rzadko teraz bywam w domu i rzadko się z mamą widujemy. Może dlatego teraz , gdy jesteśmy razem, to przy okazji tak lubimy wybrać się na zakupy :). Popatrzeć na siebie nawzajem i pomóc sobie w wyborze. Moja mama jest przepiękną kobietą, uwielbiam na nią patrzeć, i bardzo pochlebia mi, gdy zdarza się, że czeka z zakupieniem jakiegoś ciuszka aż wrócę do domu, żebyśmy wybrały się razem i żebym jej powiedziała, czy to dobry wybór. A ta moja kiecka to właśnie z takich maminych zakupów :).

To ten przystanek, na którym wysiadłyśmy.

Zaczynam zastanawiać się, co robi się ważniejsze na moim blogu - czy sukienki, czy może tła, na których je fotografuję... Wkrótce zacznę nazywać mój blog szafiarsko-bydgoskim :). Zwłaszcza, że zostało jeszcze półtora miesiąca, nim znów znajdę się w Warszawie. Patriotyzm lokalny zaczyna przybierać nieco przesadzoną formę, ale co poradzić, że moje kochane miasto jest tak urokliwe :).

Nie wiem, jak Wy, ale ja lubię oglądać na blogach ciekawe miejsca, w których zdarza się, że potem się znajdę - od razu wtedy poznaję, co tam się działo i w jakich ciuchach były bohaterki bloga :). Coś takiego robią na przykład Śmietnikowe LansPudernice, które pewnego razu próbowały wejść do kawiarni Jaś i Małgosia przy Jana Pawła, a skończyły w barze Paragraf i zrobiły tam sobie sesję, dzięki czemu zobaczyłam, jak wygląda to dziwne miejsce vis-a-vis sądu.

Tytuł mojego posta sugeruje być może, że spędzam wakacje we Włoszech, ale nie, nie, jeszcze nie dziś :). Nie jedna Wenecja na świecie, Bydgoszcz też ma swoją. Co więcej, miejsce to przybiera coraz okazalszy wygląd, fasady pokrywają się tynkiem i farbą, potłuczone szyby są uzupełniane przez zupełnie nowe okna, więc zmienia się, zmienia! Jakby ktoś szukał Wenecji w Bydgoszczy, to należy pytać o Wyspę Młyńską :). 

Sukienka jest od K., to już chyba piąta rzecz od niej, którą prezentuję na blogu! K. bardzo podoba się linkowanie, więc kłaniając się z wdzięcznością za wszystkie ciuchy, które od niej mam, wklejam miejsca, gdzie kiecki czy spódnice od K. już się pojawiły :). Ciekawe jest rozwiązanie (a raczej związanie :)) tyłu sukienki. Ma na plecach tak zwane "okienko", więc albo nadaje się na duże upały i plażę, gdzie gołe plecy nikogo nie gorszą, albo  przeznaczona jest do zakładania na coś. Do chodzenia po mieście zdecydowanie bardziej stosowna jest ta druga opcja :).

Pierwszy czerwcowy wpis, bardzo kwietny, bo sukienka jest upstrzona wijącymi się pędami. A tytuł stąd, że jak patrzyłam wczoraj w lustro, to widziałam w nim jakąś panienkę z bajki :). Zresztą Karolcia tak właśnie mnie skomentowała, gdy się wczoraj spotkałyśmy.

Wiosna długo się ociągała z przyjściem, ale gdy już nastała, to wszystko bardzo szybko zakwitło i przekwitło. Akacje już przeszły, a jakoś zapamiętałam, że kwitną w czerwcu, a nie w maju. Lipy kwitną już teraz, a niektóre wyglądają już przekwitająco, jaśmin w wielu miejscach też już znika. Bardzo szybko to mija - upojne lipy kojarzą mi się z pogodną końcówką czerwca, a nie z jego nerwowym początkiem. Szkoda, że czasu i okazji jest tak niewiele, by nacieszyć się wiosennymi zapachami. 

A oto zdjęcia :). Z wczorajszej niedzieli. 

Kupiłam tę sukienkę zimą w lumpeksie na Długiej, którego już nie ma (buuu...). Musiałam oswoić jej długość. Mimo, że takie spódnice do połowy łydki są bardzo klasyczne dla mody 50' i w dół, to trzeba znaleźć sposób, jak wyglądać w nich tak, by nie wydawać się krótkonogą albo przysadzistą :). Jak dobrze, że istnieją wysokie obcacy :).

Zdjęcia są sprzed Wielkanocy, ale dopiero teraz mam spokojną chwilę, by wrzucić je na bloga. Robiła je moja siostra Myria, która pokazała się poprzednim razem w swojej świątecznej sukience :). 

Na Święta zakwitły w Bydgoszczy magnolie i jest jedno miejsce, gdzie rozrosły się one bajecznie. Są rozłożyste i szalenie ukwiecone. Magnolia jest drzewem jakby z zupełnie innej części świata. Przecież jej liście i płatki kwiatów są tak mięsiste, jak niektóre drzewa na południu Włoch. I mają tak wyrazisty kontur i formę! 

Sukienka była już w zeszłym roku, ale nie wahałyśmy się jej z Myrią powtórzyć, bo jest "bydgoska". To tu ją znalazłam. Balerinki tak samo. Pochodzą z opisywanego tu już kiedyś Pomorzanina, gdzie można dostać niemal samą tandetę, ale warto tam czasem zajrzeć, bo pośród kompletnego badziewia można znaleźć coś, co nawet nie zniszczy się po jednokrotnym użyciu. Baleriny noszę już miesiąc i biegam w nich co drugi dzień. Jak na coś, co kosztowało 20 zł, sprawdzają się doskonale :).

Tytuł posta brzmi jak tytuł utworu :). Jest taka pieśń Paderewskiego "Ostatnia Róża", opowiadająca co prawda bardziej i miłości niż o roślinkach, ale ma schyłkowy klimat późnej jesieni :). Pod naszym domem kwitnie ostatni kwiat tego roku, samotna, ciemnoróżowa malwa, jedyna, jaka ostała się z letniego sezonu, wyglądająca naprawdę niezwykle wśród szarych budynków, samochodów i nagich drzew. Uczyniłyśmy ją bohaterką tej sesji :).

Rzeczy, które na sobie mam, pochodzą ze środowej imprezy grzebaczej, zwanej popularnie swap'em :). Zorganizowałam coś takiego pierwszy raz, a okazję, jaką w środę były moje imieniny, uznałam za dobry moment na zaproszenie psiapsiółek i poproszenie ich, by przyniosły ze sobą nienoszone już przez siebie rzeczy :). Pomysł był strzałem z dziesiątkę, czułam się w pełni zrealizowana jako gospodyni, bo nie dość, że blachy z ciastami zostały do cna wyczyszczone, to każda z moich gościn ;) wychodziła niezmiernie zadowolona z torbą zupełnie nowych ciuszków za darmoszkę :).

Swap to wspaniała sprawa! To nie tylko wielka radość dostać nowe, piękne rzeczy do swojej szafy zupełnie za darmo, równie wielką frajdą jest oglądanie koleżanek, które zakładają coś, co długo leżało w szafie i wydawało się, że nie będzie już z tego żadnego pożytku, a na kimś wygląda jak szyte na miarę i zapomniana spódnica lub bluzka zyskuje drugie życie :).

Ten elegancki, bladoniebieski płaszcz należał wcześniej do Musz. Spódniczka do Agnieszki, a półgolf - nie wiem, bo w pewnym momencie wszystkie straciłyśmy już orientację, co od kogo pochodzi...

Wreszcie wyszłyśmy z Karolcią w prawdziwy plener :). Nie musiałyśmy szukać daleko - w okolicy rośnie kwitnące o tej porze jaśmin i czarny bez. Sukienka jest tak piękna, że wymaga odpowiedniego tła. Kupiłam ją we wtorek w outlecie na Ordynackiej, z którego mam już sporo rzeczy. Tego dnia śpiewałam na egzaminie z kameralistyki i zastanawiałam się, co na niego ubrać. Targanie ze sobą przez miasto dużej sukni po to, by zaśpiewać w niej raptem 15 minut programu wydawało mi się bezsensowne, ale nie mogłam też założyć którejś z moich krótszych sukienek, bo te, które ewentualnie by się nadawały, były albo zbyt ponure, albo zbyt krzykliwe. Idealne byłoby wypośrodkowanie tych dwóch rzeczy... By strój był elegancki, ale nie poważny.

Miałam pół godziny przerwy i wskoczyłam do sklepu. Patrzę, a na wystawie cud-sukienka. Idealna na te okazję. Przymierzyłam. Wzięłam od razu, ku mojej radości tego dnia było 50% przeceny na ubrania :). Skoczyłam jeszcze do domu i doszyłam do niej ramiączka, i lekko zwęziłam w pasie, a potem wskoczyłam na rower i poleciałam na egzamin.

Jest prześliczna. Wzór trochę przypomina stylizowane kwiaty na ludowych spódnicach, temat modny zdaje się w poprzednim sezonie :). Wzór na pasku jest z kolei trochę orientalny, i to dziwaczne połączenie pięknie tutaj współgra ze sobą.

PS. Mój blog wywołuje wiele emocji, najwięcej wśród moich kolegów. Jeden z nich, mój drogi kolega M., którego z tego miejsca serdecznie pozdrawiam, bo wiem, że jest jednym z gorliwszych obserwatorów mojego bloga, jakkolwiek nie ujawniającym się :), wyraził ostatnio zaniepokojenie, że zauważył postępującą erotyzację mojego bloga. Te halki... Czy jakieś komentarze?