1 kwietnia, w primaaprilisową sobotę, spotkałyśmy w gronie Kobiet #wspódnicy drugi raz. W porównaniu do poprzedniego spotkania było nas 3 razy więcej i wśród uczestniczek znalazły się trzy dziewczyny, które dojechały do Bydgoszczy specjalnie na nasze spotkanie :). Jak dobrze poznać się w realu i jak miło zobaczyć, że jest nas na miejscu spora grupa dziewczyn śledzących nasza facebookową grupę.

To, co mnie porusza, to że grupa pokazuje mi, że naprawdę jest nas całkiem dużo - dziewczyn o podobnym zapatrywaniu na ubieranie się, czujących się naturalnie w spódnicach i sukienkach, noszących je na co dzień, a nie tylko od okazji do okazji. Sposobów na noszenie spódnic i sukienek jest tyle, ile dziewczyn na grupie - jedne swoim stylem kultywują zasady klasycznej elegancji, inne bawią się modą, jeszcze inne udowadniają, że spódnica może też być ubraniem swobodnym, niemalże dresowym, i przełamują szpilkowo-gorsetowy szyk :). Każda ma w ten sposób coś do powiedzenia o kobiecości. A najbardziej podoba mi się klimat, jaki panuje na naszej grupie - pełen życzliwości, dobrego humoru, otwartości, wzajemnego wsparcia. Zdarza się, że dziewczyny piszą o sprawach natury osobistej i spotykają się wtedy z kobiecym zrozumieniem i słowami pociechy. Z kolei jeśli pojawiają się krytyczne komentarze pod zdjęciami, zawsze są konstruktywne i pisane w taki sposób, że jesteś wdzięczna za tę obiektywną ocenę :). 

Spotkanie ponownie odbyło się w Cafe Kino na Długiej, przy każdym miejscu znalazłyśmy kupony rabatowe do Marie Zeli i Własnie Dzisiaj, a zdjęcia, tak jak poprzednim razem, zrobiła każdej z nas Agata. Tego dnia pół dnia spędziłam na pierwszej tegorocznej wycieczce rowerowej, zrobiliśmy sporą pętelkę od Ostromecka w kierunku Torunia, ponad 80 km. To jednak spowodowało, że miałam bardzo mało czasu na przebranie się i wyszykowanie na popołudniowe spotkanie, w dodatku, jeśli się przyjrzeć, widać, że na rowerze złapało mnie słońce, bo mam zaczerwienione przedramiona :). Tylko przedramiona, bo na dłoniach miałam rowerowe rękawiczki :). W każdym razie miałam niewiele czasu, żeby wyprasować ubrania, odświeżyć się, uczesać, czyli ogólnie mówiąc "uczłowieczyć" się przed wyjściem na miasto, w związku z czym moje twarz i włosy pozostawiają trochę do życzenia :P. Spódnicę widać jednak w całej okazałości, więc korzystam z uprzejmości Agaty, która zrobiła mi trochę więcej zdjęć, i publikuje je jako post na blogu :). Spódnicę pokażę jednak jeszcze co najmniej raz na blogu, bo mam z nią sprawdzony weselny zestaw z granatową górą, poza tym mogłabym wtedy bardziej się wyszykować do zdjęć :).

Zapraszam na blogi bydgoskich Dziewczyn #wspódnicy, i polecam zajrzeć na strony partnerów naszego spotkania :): 

Haukotella - krakowska blogerka, która jest pomysłodawczynią Projektu 365 dni #wspódnicy 

Okiem Sary - blog Ani

Kobiecym krokiem przez życie - szyciowy blog Moniki

Pożeracze czasu - blog Agaty

Własnie dzisiaj - narzędzia do organizowania czasu autorstwa Agaty :)

Linka Photografie - fotograficzna strona Karoliny 

Bukiecikowo - od nich dostałyśmy śliczne kwiaty :)

Marie Zelie - sklep z pięknymi ubraniami, ulubiona firma dziewczyn z grupy 365 dni #wspódnicy

Żona modna - blog o ślubach pełnych naturalności 

I wreszcie, last but not least, strona Agaty, autorki wszystkich naszych zdjęć: AgataZietarska.pl

------

spódnica - Mohito

koszula - H&M

buty - CCC

kolczyki - Rossmann

Zdarza się, że przechodnie w sposób mniej lub bardziej dający się słyszeć komentują poczynania Karolci i moje. Nikomu bliżej nieznana pannica w ładnej kiecce, której koleżanka pstryka zdjęcia w dziwnych miejscach może wzbudzać zdziwienie. Dziś jeden z owych przechodniów przekroczył granice i zapragnął sam znaleźć się na zdjęciu, obejmując mnie przyjaźnie. No dobrze, dobrze, ale bez przesady. Pan okazał się Włochem, co wyjaśniło jego spontaniczną wylewność. Dobrze, że zazwyczaj nie spotykamy Włochów, gdy robimy sesje :).

Nic nowego dzisiaj. Sukienka była, ale dawno temu, więc warto ją przypomnieć, w tych butach chodzę ostatnio codziennie, a sweterek z Zary pojawił się już parę razy. Podoba mi się to, że ten zestaw jest tak kolorowy :). 

Jeden z moich kryptoobserwatorów skarżył się ostatnio, że na blogu nic się nie dzieje. Obiecuję poprawę, drogi kolego. Trzeba nam dbać o Twoje samopoczucie :). 

Pierwszy tydzień zajęć dobiega końca, milion spraw do załatwienia powoli się uporządkowuje, można więc wznowić blogową działalność :). Tym bardziej, że po powrocie z wakacji na uczelnię odkrywam, że rozmaite osoby z różnych moich środowisk zaglądają tu czasem :). Pozdrawiam!

Od kilku dni trwa piękna, słoneczna jesień - trzeba wykorzystać to światło, póki świeci! Za chwilę zrobi się brzydko, deszczowo, ponuro i zimno, i trudno będzie uwierzyć, że kiedykolwiek było jakieś słońce.

Ta urocza spódnica to pozostałości obszernej sukienki z lumpeksu, którą kupiłam, gdy była we wrześniu w Poznaniu :). Sukienka miała rozmiar 46 i się w niej pływało, materiał spodobał mi się jednak tak bardzo, że wzięłam ów kwiatowy worek i postanowiłam przerobić go na spódnicę :). Odprułam dół od góry, góra wylądowała w śmietniku, a dół trafił do krawcowej, która wszyła weń gumkę :). Pod spód zakłada się halkę, w pasie spina paskiem i jest idealnie. Nagle szmatka zmienia się w efektowną spódnicę z lat 50-tych :).

Pogoda jest bardzo wietrzna i przegania chmury z zachodu na wschód, co i rusz zasłaniając i odsłaniając słońce. Zrobiło się znacznie chłodniej i trzeba było dziś założyć jakiś długi rękaw. Wybrałyśmy się dziś z Myrią na krótki spacer po Sielance - urokliwym, niewielkim osiedlu w centrum Bydgoszczy, wcielającym w życie urbanistyczną koncepcję miasta-ogrodu. Mieszkamy nieopodal, więc jest to nasza niemal codzienna trasa spacerów z psem :). Sielanka z roku na rok pięknieje i staje się czystym, wypielęgnowanym miejscem. Kiedy obie byłyśmy małe, marzyłyśmy, by mieszkać w którymś z dworków otaczających plac i być księżniczką z pałacyku :). Hm, może kiedyś?...

Szczególną historię ma spódnica, którą dziś nosiłam. Kupiłam ją w lumpeksie w Nowym Jorku, gdzie byłam 2 lata temu, gdzieś w East Village i zdaje się, że ma swoje lata i rzeczywiście pochodzi z lat pięćdziesiątych. Kwiatowy wzór odbity jest na grubo tkanym lnie. Ciekawym detalem są kieszenie - duże, skośne, służące raczej do ukrycia za nimi dłoni, niż no noszenia w nich czegoś :). East Village jest dzielnicą, po której warto się poszwendać za ciuszkami - można tam znaleźć cudowności, o których nie marzy się w Polsce, i obkupić się w nie za niewielkie pieniądze :). Ta i jeszcze jedna spódnica, którą wkrótce zamierzam opisać, były jednymi z moich pierwszych, świadomych stylistycznie zakupów - już wiedziałam, do czego dążę i miałam w głowie ukształtowany obraz tego, jak bym chciała wyglądać i się ubierać. Dobrze zacząć od oryginalnej spódnicy z lat 50-tych, prawda?

Ta kamieniczka jest jeszcze mocno zaniedbana. Wygląda, jakby nikt w niej nie mieszkał - drzwi są obdrapane i zastawione ciężką kłódką, skrzynki na listy ociekają rdzą, tynk w niektórych miejscach odpada... Bryła budynku obfituje jednak w detale, które można dojrzeć pod starym, jednolitym, burym tynkiem. Trochę tajemniczy budynek...

Detal - guzik przy kieszeni :)

Cały czas choruję i to, jak wyglądam, raczej nie nadaje się do obfotografowania :), więc w tym poście posłużę się nieswoimi zdjęciami.

Karolcia słusznie zauważyła, że nie wyłożyłam jeszcze "metodologii" bloga :). Leżąc w łóżku w ostatnich dniach zastanawiałam się, jakbym nazwała swój styl, poza tym, że jest "mój" :) (rzeczywiście często zdarza mi się słyszeć od znajomych, że widział kogoś ubranego w "moim" stylu, albo gdzieś na wystawie dojrzał "moją" sukienkę). Myślę, że określenie go jako oswojone lata 50-te będzie najtrafniejsze, bo sukienki i spódnice, które noszę, nie dochodzą jeszcze do takich rozmiarów, jak w tamtych czasach... Choćbym bardzo chciała nosić takie rzeczy. Gdzie je można jednak dzisiaj dostać? No i jak by to wyglądało na ulicy?... I tak już się rzucam w oczy :P. A, mimo wszystko, nie chcę dojść do totalnej przesady i kompletnego oderwania od rzeczywistości. Każda rzecz ma swój stosowny czas i miejsce, i moim zdaniem na tym polega elegancja. A to coś ekstra, coś ponad to, co zwykłe, ale nie coś wybałuszonego i kabaretowego, to właśnie osobisty styl :).

To, jak się ubieram, wynika w ogromnej mierze z tego, jak wyglądam. Tak się cudownie składa, że styl lat 50-tych został stworzony dla takich sylwetek, jak moja - chuda talia, a reszta niekoniecznie.

Parę inspiracji:

Ta pani jest bardzo chuda i ma niesamowicie długą szyję. Cała jest jak przecinek. Ale ta sukienka... I te rękawiczki... Cudo.

Tutaj coś codziennego. Wydaje mi się, że niektóre moje codzienne stylizacje coraz bardziej przypominają to, do czego dążę:

A to? Te panny wyglądają jak studentki college'u, które wyszły się obfotografować na koniec roku. Wyglądają jak z "Uśmiechu Mony Lizy", o którym pisałam w marcu :). Bluzki z bufkami są urocze, ale może niekoniecznie dla mnie, spódnice biorę wszystkie! Razem z paskami!

A to można by ubrać do ślubu. Zresztą jakiś czas temu w salonie z sukniami ślubnymi obok naszego domu widziałam sukienkę idealną - rozkloszowana spódnica do kolan, w talii pasek, góra skromna i niewygolona, jakbym wychodziła za mąż, to taką właśnie sukienkę bym założyła. No, chyba, że mój przyszły mąż baaardzo chciałby widzieć mnie w długiej sukni. A jeśli w długiej, to tylko w takiej, jak ta pani na drabinie :) :

A tamta sukienka byłą podobna do tej, w której jest Audrey, tylko spódnica nie była AŻ TAK (ech...) szeroka. I sukienka była odrobinę krótsza (to akurat dobrze dla mnie :)):

To też może być na wesele :). Jestem w temacie, bo w tę sobotę się gdzieś bawiłam. Trudno znaleźć dziś odpowiednią okazję dla długiej sukni. Jestem w tej szczęśliwej sytuacji, że takie sytuacje przytrafiają mi się stosunkowo często i stopniowo wzbogacam swoją garderobę też o takie rzeczy. Kto wie, może następną suknię zamówię u krawca według poniższego modelu :) ?

Na koniec klasyka klasyk. Od 1947 roku nieustanna inspiracja dla kobiet, źródło marzeń, tęsknoty i westchnień...

Dawno nie zamieszczałam żadnego posta. Trudno nam się z Karolcią zgrać tak, byśmy obie były w domu i miały czas na robienie zdjęć :). Dzisiaj coś z pogranicza sezonu zimowo-wiosennego. Sukienkę kupiłam w H&M'ie tuż przed świętami Bożego Narodzenia i przechodziłam w niej pół zimy, bo nosi się ją cudownie :). Gdy widzę rzeczy tego rodzaju na wieszaku w sklepie, prawie od razu je kupują. Tak rzadko zdarza się znaleźć coś nawiązującego do lat 50-tych, że gdy tylko na coś trafię, biorę niemal bez namysłu.

Kwiatowy wzór na sukience zwiastuje wiosnę :) , w mroźnym styczniu i lutym noszenie jej wywoływało życzliwe uśmiechy moich znajomych. Dziś już jest znacznie bliżej tego, co próbowałam zaklinać noszeniem tej sukienki. Zima nie powinna już wrócić. Za chwilę zaczyna się kwiecień.

4 marca, zima schodzi do morza, świeci słońce i chociaż na ulicach zalega jeszcze śnieg, czuć w powietrzu wiosnę. W zeszłym tygodniu postanowiłam zmienić nakrycie wierzchnie i schowałam gruby, zimowy płaszcz do szafy mówiąc mu, że od tego dnia aż do listopada go nie założę. Noszę czerwony płaszcz, który mam od listopada i nie zdążyłam się nim jeszcze nacieszyć, bo zima przyszła nagle i trzymała długo, więc dopiero teraz mogę coś z nim pokombinować.

Chustka na głowie zamiast czapki to jest to! Pashmina jest na tyle ciepła, że nie marznę, a uszy, gardło, włosy są dostatecznie nią otulone. Bardzo wygodne dwa w jednym: coś na szyję i coś na głowę. By dopełnić nawiązania do stylu lat 50-tych obowiązkowo trzeba odsłonić dużą część włosów nad czołem. Przykład na obrazku poniżej :) :





To bardzo klasyczny i elegancki zestaw kolorystyczny - czerń i czerwień, przełamujące się nawzajem.

A co pod spodem? Równie klasyczny zestaw - czerń i szarość. Póki wiosna nie rozkwitła w pełni, nie szaleję z kolorami, staram się jednak łączyć klasykę na tyle charakterystycznie, by nie zarzucono mi konwencjonalności :).

Wszystkie zdjęcia zawdzięczam mojej Karolci. Spodobał jej się motyw z lustrem, postanowiłyśmy go powtórzyć. Zresztą Buka w prawym rogu naszego przedpokojowego lustra wygląda zbyt wdzięcznie, by ją zignorować :).