Od listopada zeszłego roku ruszyła akcja #podajADress, zainicjowana przez Olgę z bloga napisawszy.pl. Znamy się z Olga z grupy 365 dni #wspódnicy, miałyśmy okazję poznać się osobiście rok temu w Krakowie, gdy spędzałam tam część urlopu. W październiku Olga ogłosiła na grupie, że rekrutuje 100 kobiet do projektu #podajADress. Znalazła w Reserved Małą Granatową, która na początku listopada ruszyła w Polskę. Najpierw krążyła po Krakowie i Małopolsce, potem znalazła się na Podkarpaciu. Przez Górny Śląsk dotarła do Wrocławia i odwiedziła kilka miejscowości na Śląsku Dolnym. Dalej stopniowo zaczęła przemieszczać się na północ i zawinęła do Poznania. Z Poznania trafiła do Kujawsko-Pomorskiego - najpierw zwiedziła Toruń, aż wreszcie pod koniec sierpnia znalazła się w Bydgoszczy. 27 sierpnia odebrałam paczkę od Klary i we wtorek 28 sukienka pojechała ze mną do Wrocławia i towarzyszyła mi w ostatnich dniach wakacji. Zależało mi, by Wędrująca Sukienka dostała ode mnie piękną sesję zdjęciową i tu z pomocą przyszły mi kontakty nawiązane poprzez naszą spódnicową grupę - Jagoda z Dziewczyny od Zdjęć zrobiła niejedną sesję dziewczynom #wspódnicy, jej fotografie bardzo mi się podobają i czekałam na okazję, by i ja mogła zaproponować jej zdjęcia. Okazja przyszła wraz z Małą Granatową i sierpniowym wypadem do Wrocławia. Moim zadaniem było wystylizowanie się w sukience, a całą resztę oddałam w ręce Jagody. I tak mamy pamiątkę z naszego wspólnego spotkania z Wędrującą, na zakończenie przepięknych wakacji, w moim ukochanym mieście w Polsce. 

Mała Granatowa jest uniwersalna. Prosta sukienka z dzianiny wiskozowej, przyjemna w dotyku, miękko opływająca linie sylwetki. Asymetryczna, co dla niejednej z nas okazało się wyzwaniem, ale dodaje Sukience własnego charakteru. Uniwersalna rozmiarowo, dzięki czemu niezależnie od figury każda z nas może się w niej odnaleźć. Sukienka daje nieskończone możliwości stylizacji. Przekonujemy się o tym z każdym kolejnym postem uczestniczki projektu - okazuje się, że granat może współgrać z tysiącami kolorów, faktur i wzorów oraz pasuje w równym stopniu blondynkom, brunetkom i szatynkom. Magia Sukienki leży jednak w czymś innym. Małej Granatowej towarzyszy Sukiennik - dziennik, w którym każda z nas zapisuje dwie strony, na których dzieli się wrażeniami ze spotkania z Sukienką, opisuje, gdzie ją zabrała i w jakich sytuacjach jej towarzyszyła. Lektura Sukiennika dopełnia sensu udziału w projekcie. Można wierzyć w to bardziej lub mniej, ale świadomość, ile różnych osób miało Sukienkę na sobie i w ile różnych kobiecych żyć na moment weszła, lekko onieśmiela. Dziewczyny różnie przeżywają swój udział w projekcie - dla wielu z nas jest wyrazem kobiecej solidarności i udzielania sobie nawzajem wsparcia, przesyłania serdecznych myśli i życzliwości. Dla mnie to projekt o relacji z samą sobą i o tym, jak droga do nas samych jest rozciągnięta w czasie, bywa trudna, wyboista i dynamiczna. Uniwersalność Sukienki staje się lustrem dla tego, jak czujemy się same ze sobą, nie tylko w wymiarze akceptacji swojego wyglądu, ale dużo, dużo głębiej. W postach dziewczyn przebija niekiedy niepewność, kruchość, delikatność, innym razem wewnętrzna siła i pokój. U niektórych widać, że aktywnie czegoś szukają, inne są w takim monecie życia, że czują się na swoim miejscu i mają wszystko to, czego potrzeba by być spełnionymi. Sukiennik wygląda jak pamiętnik nastolatki - pełno w nim kartek na pamiątkę po czymś, naklejek, gdzieniegdzie jest wklejony kwiat czy bilet z jakiegoś wydarzenia albo włożony bilecik z cytatem. Zupełnie nie ma w nim jednak infantylności - jest za to bardzo dużo ciepła i szacunku do siebie nawzajem, oraz wielkie pragnienie poznania się w realu :). Bardzo się cieszę, że Bydgoszcz znalazła się w grafiku w ostatnich miesiącach trwania projektu, bo dzięki temu miałam dużo postów do czytania :). 

Kilka słów o mojej stylizacji (ciągle mam problem używając tego słowa, nie lubię go! Macie pomysł, czym je zastąpić?). Sukienka jest zaskakująca. Pomimo, że widziałam ją na tylu zdjęciach u rożnych dziewczyn wcześniej, jej kolor i faktura okazały się niespodzianką. Nie wiedziałam też, co będzie z długością, bo przecież jestem wysoka. Miałam kilka pomysłów, z czym ją zestawić, ale ostatecznie wybrałam to, co widać na zdjęciach. Głównym tropem stała się biżuteria z koralu, którą nosze bardzo rzadko, bo bardzo trudno mi ją odpowiednio dobrać do czegokolwiek. Jest dość duża i ciężka, trudno mi znaleźć dla niej takie zestawienie, by nie przytłaczała. Te korale są dla mnie jednak bardzo cenną pamiątką - dostałam je w prezencie od Rodziców po zaśpiewaniu mojego pierwszego dyplomu i spektaklu, gdy skończyłam studia licencjackie w Warszawie. Szukam zatem sposobów na to, by nosić ten zestaw, bo jest dla mnie wyjątkowy. Przypomniałam sobie o nim, wyjmując z szafy i pudełek kolejne i kolejne rzeczy, i przykładając je do sukienki. Koralowy kolor idealnie zgrał się z granatem. Bardzo lubię łączyć w ubraniach różne wątki - tutaj ostatecznie jest zatem Wędrująca Sukienka niosąca w sobie mnóstwo rożnych znaczeń, korale o sentymentalnej wartości oraz piękny Wrocław, który był ważnym etapem w moim życiu :). 

Dzielę się zatem na blogu zdjęciami w Wędrującej Sukience zrobionymi we Wrocławiu w ostatnich dniach lata. Tak wyglądała moja wersja Małej Granatowej :). Dziękuję, Jagoda, za sesję i spotkanie z Tobą! Dzięki Olga za pomysł i przeprowadzenie projektu! <3 div="" dzi="" i="" ki="" olga="" pomys="" projektu="" przeprowadzenie="" za="">

Trwa w Bydgoszczy (jeszcze trwa, do jutra :)) BFM - 55. Bydgoski Festiwal Muzyczny w Filharmonii. Otwarciem Festiwalu trzy tygodnie temu był koncert Aleksandry Kurzak - przepiękna gala operowa wypełniona ariami Pucciniego, Verdiego, Bizeta, Cilei oraz uwerturami oper w wykonaniu orkiestry. Jutro zakończenie festiwalu. Chadzam na prawie wszystkie koncerty i bardzo lubię ten wrześniowy koncertowy czas w Bydgoszczy. To właśnie na tym festiwalu kilka lat temu pierwszy raz w życiu słyszałam na żywo L'Arpeggiatę, nie mając jeszcze wtedy dużej świadomości, z kim mam do czynienia :). 

Post jest zatem bardzo tematyczny, bo tłem jest Filharmonia Pomorska i festiwalowe plakaty - Harfy Papuszy to kantata Jana Kantego Pawluśkiewicza, na której byłam w niedzielę, w dniu, gdy robiłyśmy te zdjęcia. Wybrałam się na ten koncert zresztą dokładnie w tym zestawie. Nie wygląda może na jakiś wystrzałowy strój, ale jest powodem mojej wielkiej radości, satysfakcji i dumy. Tę spódnicę uszyłam sobie sama i jest to moja pierwsza w życiu własnoręcznie szyta spódnica! Zrobiona z połowy koła, klasyczna długość midi, pod spodem jest halka, która nadaje spódnicy formę i objętość :). Zaczęłam w tym roku chodzić na kurs szycia, znalazłam w Bydgoszczy miejsce, gdzie mogę szyć swoje wymarzone sukienki i spódnice, i robić to (prawie) sama pod czyimś wprawnym okiem i ręką :). Szycie Jest Piękne - powtarzam to od początku września każdemu, kogo spotykam, i kto pyta się, co u mnie słychać, i tak własnie nazywa się pracownia krawiecka, gdzie chodzę na zajęcia :). Spódnica jest już skończona i noszona przez mnie, teraz na maszynie "robi się" sukienka, której też nie omieszkam obfotografować, gdy już ją skończę :). Cudowności! Kolejny plan to uszycie sukienki według wykrojów Vogue Vintage, które przyniosła mi pokazać jedna z kursantek po tym, jak powiedziałam o swojej miłości do mody lat 50-tych. Naprawdę mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć, że spełniam marzenia :D. Nareszcie sama zaczęłam szyć! 

Autorką zdjęć do tego posta jest tak jak poprzednio Kaja Szatkowska :). 

fot. Kaja Szatkowska

------

bluzka - H&M Basic

Spódnica - handmade

Czółenka - Deichmann

Filcowy kwiat - handmade

Kolczyki - Apart

W ostatnim czasie dwukrotnie uczestniczyłam w warsztatach z plecenia wianków - jednych w Poznaniu w jeżyckiej kwiaciarni Chabazie, zorganizowanych dla naszej fejsbukowej spódnicowej grupy z inicjatywy Świeczka, a drugich w Bydgoszczy, w ostatnią niedzielę, prowadzonych przez Bukiecikowo w czasie Targu Roślinnego na Gimnazjalnej :). Za pierwszym razem przegapiłam moment na zrobienie wiankowej sesji na bloga, za drugim razem zawczasu zaklepałam czas i umówiłam się z Kają na zdjęcia :). Tamten wianek był jak korona z kwiatów, pełen róż, goździków i liści eukaliptusa, ten jest polny, jesienny, z hortensją i owocami dzikiej róży :). Technika plecenia też się nieco różniła - za pierwszym razem używałam drutów do mocowania kwiatów na trzonie wianka, za drugim taśmy florystycznej. Ale tak jak wtedy, tak tez tym razem mam na sobie czerwony żakiet z haftami pawich piór :). Żałując, że wtedy go nie obfotografowałam, skorzystałam z okazji za drugim razem, ponownie w wianku na głowie. 

Mam nadzieję, że uda mi się powrót do częstszego blogowania. Nie zrezygnowałam wcale z myśli, by go dalej prowadzić, jakkolwiek ostatnie miesiące ciszy mogły wzbudzić takie wątpliwości. Wakacyjne rozjazdy, codzienny roztrzepany czas rozmaitych obowiązków, i takie rzeczy schodzą na dalszy plan. Obawiam się trochę nadchodzącej jesieni i szaro-brunatnej pogody, jaką może ze sobą przynieść, ale póki się da, póki to możliwe, by łapać jasne momenty dnia i kawałek słońca zza chmur, i póki mam w głowie kilka kolejnych pomysłów na zestawy na bloga, dopóty jest szansa na regularność :). 

Cała jestem na tych zdjęciach w ciuchach vintage. Żakiet pochodzi z uroczego sklepu Kolorowe Nastroje w Krakowie, który odwiedziłam w wakacje i który serdecznie polecam, jasne rękawiczki z kolei z poznańskiego vintage-sklepu Retromania, którą spotkałam na targach Vintage w Kinie Luna w Warszawie. Spódnica to z kolei internetowa zdobycz, ale też z drugiej ręki. Śledzenie fejsbukowych sukienkowych i retro grup, oglądanie stylowych zdjęć na Instagramie sprawiają, że wraca do mnie chęć wyszukiwania vintage perełek w sklepach i second handach, a potem noszenie ich na co dzień. Nie wiem, na ile to przystoi pracownikowi systemu oświaty, ale skoro mam też artystyczne wykształcenie, to trudno mi się powstrzymać :). 

Zdjęcia robiłyśmy w bydgoskim Parku Ludowym, a ich autorką jest Kaja, z którą kiedyś spotkałyśmy się na sesję na Wyspie Młyńskiej :). Kiedy to było!... Co więcej, tamta sukienka ciągle jest w mojej szafie i nadal ją noszę :). 

Fot. Karolina Szatkowska

-------

Żakiet - Kolorowe Nastroje

Spódnica - grupa sprzedażowa na fb

Rękawiczki - Retromania

Buty - Deichmann

Kolczyki - Rossmann

Wianek - Bukiecikowo

1 kwietnia, w primaaprilisową sobotę, spotkałyśmy w gronie Kobiet #wspódnicy drugi raz. W porównaniu do poprzedniego spotkania było nas 3 razy więcej i wśród uczestniczek znalazły się trzy dziewczyny, które dojechały do Bydgoszczy specjalnie na nasze spotkanie :). Jak dobrze poznać się w realu i jak miło zobaczyć, że jest nas na miejscu spora grupa dziewczyn śledzących nasza facebookową grupę.

To, co mnie porusza, to że grupa pokazuje mi, że naprawdę jest nas całkiem dużo - dziewczyn o podobnym zapatrywaniu na ubieranie się, czujących się naturalnie w spódnicach i sukienkach, noszących je na co dzień, a nie tylko od okazji do okazji. Sposobów na noszenie spódnic i sukienek jest tyle, ile dziewczyn na grupie - jedne swoim stylem kultywują zasady klasycznej elegancji, inne bawią się modą, jeszcze inne udowadniają, że spódnica może też być ubraniem swobodnym, niemalże dresowym, i przełamują szpilkowo-gorsetowy szyk :). Każda ma w ten sposób coś do powiedzenia o kobiecości. A najbardziej podoba mi się klimat, jaki panuje na naszej grupie - pełen życzliwości, dobrego humoru, otwartości, wzajemnego wsparcia. Zdarza się, że dziewczyny piszą o sprawach natury osobistej i spotykają się wtedy z kobiecym zrozumieniem i słowami pociechy. Z kolei jeśli pojawiają się krytyczne komentarze pod zdjęciami, zawsze są konstruktywne i pisane w taki sposób, że jesteś wdzięczna za tę obiektywną ocenę :). 

Spotkanie ponownie odbyło się w Cafe Kino na Długiej, przy każdym miejscu znalazłyśmy kupony rabatowe do Marie Zeli i Własnie Dzisiaj, a zdjęcia, tak jak poprzednim razem, zrobiła każdej z nas Agata. Tego dnia pół dnia spędziłam na pierwszej tegorocznej wycieczce rowerowej, zrobiliśmy sporą pętelkę od Ostromecka w kierunku Torunia, ponad 80 km. To jednak spowodowało, że miałam bardzo mało czasu na przebranie się i wyszykowanie na popołudniowe spotkanie, w dodatku, jeśli się przyjrzeć, widać, że na rowerze złapało mnie słońce, bo mam zaczerwienione przedramiona :). Tylko przedramiona, bo na dłoniach miałam rowerowe rękawiczki :). W każdym razie miałam niewiele czasu, żeby wyprasować ubrania, odświeżyć się, uczesać, czyli ogólnie mówiąc "uczłowieczyć" się przed wyjściem na miasto, w związku z czym moje twarz i włosy pozostawiają trochę do życzenia :P. Spódnicę widać jednak w całej okazałości, więc korzystam z uprzejmości Agaty, która zrobiła mi trochę więcej zdjęć, i publikuje je jako post na blogu :). Spódnicę pokażę jednak jeszcze co najmniej raz na blogu, bo mam z nią sprawdzony weselny zestaw z granatową górą, poza tym mogłabym wtedy bardziej się wyszykować do zdjęć :).

Zapraszam na blogi bydgoskich Dziewczyn #wspódnicy, i polecam zajrzeć na strony partnerów naszego spotkania :): 

Haukotella - krakowska blogerka, która jest pomysłodawczynią Projektu 365 dni #wspódnicy 

Okiem Sary - blog Ani

Kobiecym krokiem przez życie - szyciowy blog Moniki

Pożeracze czasu - blog Agaty

Własnie dzisiaj - narzędzia do organizowania czasu autorstwa Agaty :)

Linka Photografie - fotograficzna strona Karoliny 

Bukiecikowo - od nich dostałyśmy śliczne kwiaty :)

Marie Zelie - sklep z pięknymi ubraniami, ulubiona firma dziewczyn z grupy 365 dni #wspódnicy

Żona modna - blog o ślubach pełnych naturalności 

I wreszcie, last but not least, strona Agaty, autorki wszystkich naszych zdjęć: AgataZietarska.pl

------

spódnica - Mohito

koszula - H&M

buty - CCC

kolczyki - Rossmann

W poprzednim poście wspomniałam, że na Facebooku istnieje kilka spódnicowo-sukienkowych miejsc. Jednym z nich jest Projekt 365 dni #wspódnicy, powstały z inicjatywy krakowskiej blogerki Haukotella. Śledzę grupę od początku, w którymś momencie sama zaczęłam publikować tam swoje codzienne zdjęcia, ucząc się humorystycznego stylu #hashtagów, który tam panuje i niezwykle mi się podoba (np. sztandarowe #teamkapcie czy mój osobisty hashtag #teamlatającekróliki). Klimat grupy jest przeuroczy, bardzo kobiecy, pełen życzliwości i daje poczucie jakby nieustannego uczestniczenia w babskiej imprezie, na której przymierzamy różne ciuchy i mówimy sobie nawzajem, co jest super, a co można by jeszcze dodać lub zmienić, by byłoby idealnie :). W ostatnim czasie zaczęły się pierwsze spotkania w różnych miastach, na których możemy się ze sobą poznać "w realu". W pewnym sensie się już znamy, bo widzimy nawzajem swoje codzienne stylizacje, które dziewczyny publikują na grupie i czytamy to, co sobie nawzajem piszemy pod zdjęciami, więc poniekąd wiemy już, co z nas za osoby :).

W ostatnią sobotę odbyło się Bydgoskie spotkanie kobiet #wspódnicy. Okazało się, że prawie wszystkie jesteśmy blogerkami, choć każda pisze o czymś nieco innym. Dowiedziałam się, czym są bartery albo link-party, i jakie są sposoby na zwiększenie zasięgu swoich postów.  Prawda jest taka, że mam niewielkie pojęcie o promowaniu swojego bloga w internecie, a widzę, jak bardzo przez te ostatnie 2-3 lata sieć się zmieniła. 

Spotkałyśmy w Cafe Kino na ul. Długiej, na stoliku czekały na nas upominki od Bukiecikowo i BąBą oraz bony promocyjne od Marie Zelie i Właśnie Dzisiaj. Agata przygotowała na spotkanie sprzęt do zdjęć, dzięki czemu każda z nas miała krótką sesję, co od razu wykorzystałam, by mieć materiał na nowego posta :). 

Tutaj podaję adresy blogów Dziewczyn, na które sama zaczęłam zaglądać już od jakiegoś czasu - na naszej facebookowej grupie był moment, że uczestniczki podały linki do blogów i stron, które prowadzą, więc miałam okazję poznać działalność Dziewczyn jeszcze przed naszym spotkaniem w realu :). 

Agata: Otóż to, Pożeracze czasu, Właśnie dzisiaj

Ania: Okiem Sary

Monika: Kobiecym krokiem przez życie

fot. Od A do Z - Agata Ziętarska Fotografia

-----

bluzka - Reserved

spódnica - Allegro

halka - Allegro

botki - Lasocki