Kolczyki mają swoją historię, a jakże :). We środę w trakcie mojej lekcji śpiewu, profesor mówi do mnie:
- Przypomniałem sobie! Ważna sprawa. Mam coś dla ciebie do przekazania od mojej córki.
W tym miejscu warto nadmienić, że owa córka (serdecznie pozdrawiam i jeszcze raz dziękuję!) mieszka w Wiedniu, upominek ten przyjechał więc do mnie z daleka :).
Dostałam małe, czarne pudełeczko. Otworzyłam, a w środku właśnie te śliczne kolczyki i sympatyczna karteczka: "Dla Eli-szafiarki! Jeśli Ci się spodobają, mam nadzieję, że ukażą się kiedyś na Twoim blogu. Jeśli nie, może wykorzystasz je w jakimś swapie. :)"

Magdo, jak widzisz, spodobały mi się niezmiernie i zgodnie z obietnicą zamieszczam je w poście wielkanocnym, w pierwszy dzień po długiej, wielkopostnej przerwie od biżuterii (tak, Almi, to Ty byłaś inspiracją do tego postanowienia ;)).


A tu moja siostra Myria, autorka dzisiejszych zdjęć! Ma na sobie piękną sukienkę, więc nic tylko wrzucać jej foty na bloga :).